Gölgenin Ardında

Bir sokakta yürüdüm, adımlarım yankılandı,
Yalnızlık omzumda eski bir dost gibi.
Ne sözler kaldı ne umutlar elimde,
Yine de vazgeçmek hiç bana göre değildi.

Karanlığı deldim gözlerimle,
Geceler şahidim oldu, sessizliği dinledim.
Bir çocuk gibi düştüm, kalktım bin kere,
Ama içimdeki ışığı kimse söndüremedi.

Sanmasınlar ki unuttum olanları,
Kırılan hayalleri, yıkılan duvarları.
Ama ben küllerimden doğdum her defasında,
Ve şimdi daha güçlü, daha dik ayaktayım!